Ταξίδι με τα φτερά του Ίκαρου

Κέρινα φτερά δεν υπάρχουν

Πρώτη μέρα καλοκαιρινής άδειας και όλα έδειχναν πως οι διακοπές θα εκτυλίσσονταν χωρίς απρόοπτα όπως κάθε χρονιά. Σχεδιασμένες στην εντέλεια από τις πιο δημοφιλής πλατφόρμες κρατήσεων και αγορών, που σε απαλλάσσουν από περιττές συζητήσεις, διαπραγματεύσεις και διατυπώσεις επιχειρημάτων. Μα πάνω απ’ όλα σε απελευθερώνουν από τον απεχθή φόβο του αγνώστου.

Τέτοιες αναχρονιστικές καταστάσεις δεν χωράνε, όταν έχω κλείσει ξαπλώστρα στο κατάστρωμα και παραγγέλνω macchiato ενώ ακούω την άγκυρα να ανεβαίνει. Τώρα ανάμεσα σ εμένα και το ηλιοβασίλεμα, υπάρχει μόνο το iphone με κάμερα 48 MP και απεριόριστα data για άμεσο ανέβασμα στα social.

Όλα όμως άλλαξαν, όταν ακούστηκε το καλωσόρισμα του καπετάνιου απ’ τα μεγάφωνα.

“Ο κυβερνήτης και το πλήρωμα σας καλωσορίζουν στο μονοκάταρτο Ίκαρος, με προορισμό πολύ συγκεκριμένο. Θα πλεύσουμε σε ύψος εξαιρετικό με ταχύτητα ιδανική και η θερμοκρασία ενδέχεται να είναι θαυμάσια. Το ταξίδι θα διαρκέσει όσο χρειαστεί και κατά το σαλπάρισμα παρακαλείστε να κάθεστε όπως θέλετε, χωρίς όμως να είναι υποχρεωτικό.

Όσοι επιβάτες επιθυμούν να γευματίσουν παρακαλούνται να προσέλθουν σε ένα οποιαδήποτε μέρος του σκάφους, όποτε αυτοί νομίζουν. Το κυρίως πιάτο περιλαμβάνει σουφικό, καθούρα, καλοκάκι και λεμονάδα (απ’ την δική μας….την καλή!!). Για επιδόρπιο προσφέρουμε άναμα και γλυκό τριαντάφυλλο.

Σε περίπτωση επιδρομής από πειρατές, θα ηχήσει από τα μεγάφωνα ο χαρακτηριστικός ήχος τσομπανοφυλάκας με συνοδεία λύρας για να συγκεντρωθούμε σε βουνοπλαγιές του σκάφους με πλούσια βλάστηση, όπου και θα προμηθευτούμε από το πλήρωμα, βράκες, λινές φούστες, λευκές μαντήλες και πράμνειο οίνο, ώστε να κινήσει ο χορός ως τα ξημερώματα.

Οι εξόριστοι επιβάτες υποχρεούνται να κυκλοφορούν ελεύθερα όπου θέλουν και να εκφράζουν δημόσια τις ιδέες τους. Απαγορεύεται αυστηρά να μεταφέρετε στις αποσκευές σας άγχος, βιασύνη και εκνευρισμό. Η μη συμμόρφωση με τους κανόνες χαλάρωσης και ευκολίας, όπως και η απαίτηση άμεσης εξυπηρέτησης, τιμωρούνται με πέταγμα ως τον ήλιο με κέρινα φτερά και ανώμαλη προσγείωση σε μέρη αυτόνομα μες΄ την τουρκοκρατία”.

Τα είχα χαμένα, έριξα μια ματιά γύρω μου. Παντού άνθρωποι ασάλευτοι, με το βλέμμα καρφωμένο στον ήλιο που μόλις είχε ακουμπήσει την γραμμή του ορίζοντα. Σε κάποιους από αυτούς είχε αρχίσει να σχηματίζεται ένα ολοστρόγγυλο χαμόγελο με τάσεις επιδημικής ασθένειας. Πηδούσε από πρόσωπο σε πρόσωπο και με πλησίαζε απειλητικά. Πετάχτηκα από την ξαπλώστρα και έτρεξα προς άγνωστη κατεύθυνση φωνάζοντας βοήθεια. Βρέθηκα σε αδιέξοδο, ενώ πίσω μου, δύο χαμογελαστά μέλη του πληρώματος με πλησίαζαν με αργά, σταθερά βήματα. Με ενημέρωσαν ότι παραβίασα τον κανονισμό και πρόκειται να τιμωρηθώ.

Πριν προλάβω να αντιδράσω, ένιωσα μία έντονη φαγούρα στην πλάτη και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε φύτρωσαν μεγάλα γυαλιστερά φτερά που δεν έβλεπαν την ώρα να “με πάρουν και να με σηκώσουν”. Βοήθεια δεν ερχόταν από πουθενά και εγώ εξαντλημένα πια, αφέθηκα να περιμένω στωικά το τέλος.

Το τέλος όμως δεν ήρθε. Αντίθετα ήρθε αυτό που πολλοί αποκαλούν αρχή. Ο ήλιος αυτοπροσώπως ήταν μπροστά μου και μου συστήνονταν ως φίλος παλιός. Μου υποσχέθηκε πως όλα θα πάνε καλά, κέρινα φτερά και πράσινα άλογα λέει δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν τσακίστηκε κανείς στο πέλαγος. Μύθος!

Ο Ίκαρος δεν είναι ένας μα πολλοί και όλους θα τους συναντήσω λέει στο νησί. Ίκαρος και εγώ θα γίνω μου ‘πε, όταν κάνω τη βουτιά στο φως, όπως και τόσοι άλλοι. “Έλα μην καθυστερείς, θα κάνουμε καλή παρέα. Πολλά θα μάθεις και επιστρέφοντας θα τρέξεις σ ’όλους να τα πεις”. Αυτό ήταν το τελευταίο που τον άκουσα να λέει, και πότε βρέθηκα στον ουρανό δεν κατάλαβα.

Πετούσα τώρα χαμογελαστός, προς τον ήλιο που χάνονταν στον ορίζοντα. Τον πρόλαβα και χάθηκα και εγώ μαζί του.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι η ανακοίνωση του καπετάνιου για άφιξη στην Ικαρία. Οι επιβάτες, στριμωγμένοι στα κάγκελα του καταστρώματος αποθανάτιζαν τις μανούβρες και το δέσιμο του πλοίου με σηκωμένα κινητά. Σηκώθηκα κι εγώ και βάδισα αργά προς τη έξοδο. Δεν σκεφτόμουν τίποτα.

Ένας πρωτόγνωρος ενθουσιασμός με οδηγούσε και τον εμπιστευόμουνα. Στην άκρη όμως της σκάλας, ένα βήμα ακριβώς πριν την προβλήτα, μία υποψία φόβου με σταμάτησε, και ήταν αρκετή για να αφήσει να ξεφύγουν, σαν πορδές, παλιές γνώριμες σκέψεις – που πάω – μήπως να γυρίσω – που είναι το iphone – τι μου συνέβη – και ενώ καθόμουν ώρα εκεί στην άκρη σαστισμένος, εμποδίζοντας την αποβίβαση, άκουσα μια γνώριμη φωνή. “Καλωσόρισες, έλα μην καθυστερείς, θα κάνουμε καλή παρέα….”. Ήταν μπροστά μου. Με κοίταζε με τα πυρακτωμένα μάτια του και χαμογελούσε.

Έκανα το βήμα που εκκρεμούσε και ένιωσα τον φόβο και τις “φίλες” του, να παρασέρνονται από τον καθαρό αέρα του νησιού. Προχωρήσαμε αργά με τον παλιό φίλο και χαθήκαμε σε μια βουνοπλαγιά της Ικάριας με πλούσια βλάστηση. Εκεί δύσκολο να σε βρουν οι πειρατές.

Πηγή: Cityportal